Архив рубрики: հայոց լեզու

Растения — живые существа

Растения обладают памятью, чувством времени, интелектом… Все растения — живые существа и они чувствуют отношение к себе и как всякое живое существо, способны возвращать нам наши же чувства, помноженные в несколько раз. Они способны взаимодействовать друг с другом и другими живыми существами на расстоянии, различают настроение и намерения людей. Излучение, испускаемое ими может быть зафиксировано датчиками.

Բույսերը ունեն հիշողություն, ժամանակի զգացողություն, ինտելեկտ … Բոլոր բույսերը կենդանի էակներ են, և նրանք զգում են հարաբերություններ իրենց և ցանկացած կենդանի էքկի նկատմամբ, կարողանում են վերադարցնել մեզ մեր  իսկ զգացմունքները, բազմապատկում մի քանի անգամ: Նրանք կարողանում են շփվել միմյանց հետ և ուրիշ կենդանի արարածների հետ հերավորությանբ, տարբերում են հոքեվիճակը և մարդկանց մտադրությունները: Նրանց կողմից արտանետվող ճառագայթումը կարող է հայտնաբերվել ցուցիչների կողմից:

Исследования ученых показывают, что все растения наделены чувствами, интелектом, обладают памятью, чувством времени, могут различать цвета и общаться между собой или предостерегать друг друга. Они умеют распознавать угрозу, дрожат от страха, могут звать на помощь.

Գիտնականների հետազոտությունները ցույց տվեցին որ բոլոր բույսերը օժտված են զգացմունքներով, ինտելեկտով,տիրապետում են հիշողությամբ,ժամանակի զգացումը,կարողանում են տարբերել գույները և շփումը միմյանց հանդեպ կամ զգուշացնել միմյանց:

Если растение любимо и за ним ухаживают как за ребенком, то и оно отблагодарит положительной энергетикой. И все в точности до наоборот: нелюбимое растение будет испускать импульсы негатива, и мы можем не знать, что причина головной боли и недомогания — всего лишь растение. Учеными давно доказано, что растения любят, когда с ними разговаривают, а так же могут скучать, любить или не любить и даже ревновать, чувствовать музыку.

Реклама

Առաջադրանք

Տղա, գետափ, կանգնել, նայել, ձուկ, մեծ, գաղթ

Տղան գետափին կանգնած նայում եր ձկների մեծ գաղթին:

Անդրանիկ, հոգի, անմեկնելի, թախիծ, իջնել

Անդրանիկի հոգում անմեկնելի թախիծ էր իջել:

Երբեմն, ձի, դոփյուն, վաղենալ, ինչ-որ, թռչյուն, ծվծվոց, օդ, բարձրանալ, և, կորչել, հեռու:

Երբեմն ձիերի դոփյունից վախեցած ինչ որ թռչյուններ ծվծվոցով օդ էին բարձրանում և կորչում հեռվում:

Գրել դարձվածքներ որտեղ լինեն կենդանիների անուններ;

Ամեն կապիկ հաշված լինի,
Առյուծ կտրել,
ՈՒխտի ականջին քնել
Գայլի ախորժակ
Իր էշը քշել
Գայլի գլխին ավետարան կարդալ
Սպիտակ ագռավ
Սիրամարգի փետուրներով զարդարվել
Կրյայի քայլերով
Ագռավի ճանկեր
Աստծո գառ
Էշը փալանով ուտել

 

 

 

 

Մի դեպք իմ մանկությունից

Картинки по запросу ջրվեժԵրբ հայրենի տան մասին խոսք է բացվում , մտաբերում եմ մի դեպք , որ հիշողությանս մեջ մանկությունից վառ է մնացել:

…Մեր տունը գյուղի ծայրին էր գտնվում, պատշգամբից երևում էր ամբողջ գյուղը : Մեր տնից վերև ձգվում էր անտառը, որտեղ մենք բոլոր ընկերներով  հաճախ էինք լինում, խաղեր խաղում, ճաշում և այդպես կարելի է ասել ամեն օր: Մի անգամ մենք ընկերներով մեծահասակների հետ որոշում ենք գնալ անտառի խորքերը՝ որս անելու: Առավոտյան արթնանում ենք, վերցնում որսորդական հրացանները, որոնք մնացել էին պապիցս, և ճանապարհ ընկնում: Ինձ հետ էին իմ ամենամոտ ընկերները և նրանց հայրերը ու հայրս: Մոտ երեք ժամ քայլեցինք, սակայն ապարդյուն. որսի շրջան չէր, և մենք ոչ մի կենդանի ու թրչյուն չխփեցինք: Բոլորս հոգնել էինք, նստոտեցինք անտառի մի բացատում՝ քիչ հանգստանալու: Հայրս մի ձայն լսեց մոտակայքից, բոլորս լարեցինք մեր լսողությունը, նա և մյուս մեծահասակները գնացին այդ ուղությամբ, մենք նույնպես հետևեցինք նրանց: Հայրս ասեց, որ այդ ձայնն ավելի շատ նման է ջրվեժի շառաչյունի: Մենք զարմացանք, որովհետև երկար ժամանակ ապրում էինք այս վայրերում ու ոչ մի ջրվեժի տեղ էլ չգիտեինք: Երբ տեղ հասանք, ապշեցինք. մեր առջև բացվեց բնության հրաշալիքը՝ գահավիժող ջրվեջը: Ես այդքան գեղեցիկ տեսարան կյանքումս չէի տեսել: Մենք բոլորս շտապում էինք  մոտենալ ջրվեժին: Մոտեցանք ու միանգամից նետվեցինք ջրերի մեջ: Վերադարձանք տուն և պատմեցինք բոլորին, նրանք նույնպես ապշած էին: Հաջորդ մի քանի  օրերին մենք տարբեր խմբերով գնում էինք ջրվեժի մոտ և ամբողջ օրն այնտեղ անցկացնում: Ես շատ եմ սիրում իմ գյուղը , տունը և ընկերներիս, ափսոս որ հիմա  այդ վայրերից շատ հեռու եմ: Հիմա գիտեմ որ իմ հայրենի աշխարհը շատ եմ կարոտում, այն ամենաթանկն է ինձ համար:

Շարունակել պատումը

Հնում ուռենին գեղանազ մի աղջիկ է եղել , իսկ բարդին սիգաճեմ պատանի։ Նրանք սիրել են իրար։ Բայց մի իշխանավոր որոշել էր բարդուց խլել ուռենուն……

Քանի որ նրանք շատ երջանիկ են , իսկ նա չի կարողանում լինել երջանիկ քանի որ նրա ընտրյալը իրեն չեր սիրում և նրանք պարտադրված էին ամուսնանալ  միմյանց հետ։ Այդ ամենին նա չեր կարողանում դիմանալ , այդ իսկ պատճառով նա գողացավ Եվային և տարավ շատ հեռու մի ամրոց որտեղ ոչ ոք չէր ապրում ։ Ադամը ով շատ էր սիրում Եվաին ,սկսեց փնտրել նրան բայց դա անոգուտ էր նա անքամ չէր էլ պատկերացնում թէ որտեղ կարող էր լինել Եվան։ Իշխանաորը պարտադրում է  Եվաին որպեսզի նա բաժանվի Ադամից և ամուսնանա իր հետ բայց Եվան միանգամից հրաժարվում է կատարել Իշխանաորի հրամանը , իշխանորը զայրանում է և հրամայում  իր ռազմիկներին որպեսզի սպանեն Ադամին , նրանք գտնում են և սպանում Ադամին և հենց այդ վայրում աճում է մի բարդի ։ Երբ Եվան իմանում է որ Ադամը մահացել է նա խելագարվում է  և նրան տանում էն հոքեբուժարան ։ Իշխանորը որոշ ժամանակ հետո այցելում է հոգեբուժարան և Եվաին ասում որ ինքն է սպանել Ադամին , այդ ամենը լսելով Եվան  ավելի է խելագարվում և հենց այդ պահին սպանում է իշխանավորին։ Նա փախչում է հոգեբուժարանից  և գնում այն վայրը որտեղ մահացել էր Ադամը , այդ վայրը այնքան գեղեցիկ էր , կաին շատ բույսեր և գեղեցիկ լճակ նա մոտենում է լճակին և  սկսում է լացել հետո նա  ինքնասպան  է լինում և այդ ժամանակ այդ նույն վայրում ուռենի է աճում ։ Եվ  այդպես Ադամը և Եվան դարձան ծառէր և նրանք շառունակում են հարատեվել իփրև ծառեի:

Առաջադրանքներ

Տրված տեքստը հարստացնել ածականներով, ծավալուն  որոշիչներով:

Դեռ պատերազմի ողջ դաժանությունն չտեսած քարքարոտ ճանապարհով  Արծրունյաց ապարանք էր արաշավում արտաքինով երիտասանդ, բայց հոգով ծերացած մի ձիավոր: Շուտով նա կանգնեց խեղճուկ տան կիասաավեր փայտյա դարպասների առաջ, որոնք ուղղակի կախված էին օդում և նույնսիկ չէին փակվում, որքան ուժ որ չգործադրեիր: Այդ օդից կախված դարպասները հետ գնացին, և հոգնած ձիավորին ընդառաջ եկավ երիտասարդ մայրը, որն նույնպես այլևս առաջվա կենսախինդ և անհոգ աղջիկը չէր: Նրա կողքին կանգնած էր տասամյա որդին, որ կարոտով նայում էր հոր մրրկածեծ դեմքին, որն արդեն նրան անծանոթ էր երևում:

Երգը պատերազմի: Դինո Բուցատի

0_b9fa8_d9395780_xlԱրքան հսկայական, պողպատե ու ալմաստե գրասեղանից կտրեց հայացքն ու ականջ դրեց:

-Գրո ՛ղը տանի, այս ի՞նչ են երգում իմ զինվորները, -հարցրեց  նա:

Պալատի մոտով, Թագադրության հրապարակի վրա, իսկապես զորքեր էին անցնում` ուղղվելով դեպի սահման, անցնում էին՝ գումարտակը գումարտակի ետևից, ու քայլելով՝ զինվորները երգում էին: Նրանց կյանքը թեթև էր, որովհետև թշնամին արդեն փախուստի էր դիմել, ու այնտեղ` հեռավոր երկրում,  նրանց մնում էր լոկ վերցնել հաղթանակի դափնեպսակներն  ու փառքով վերադառնալ: Դրա համար էլ արքան ևս, իրեն հիանալի էր զգում ու լի էր վստահությամբ սեփական  ուժերի հանդեպ: Էլի մի քիչ, ու ողջ աշխարհը պիտի հպատակվեր իրեն:

-Դա նրանց երգն է, Ձերդ Մեծություն,-պատասխանեց առաջին խորհրդականը, ով նույնպես պատված էր զենք ու զրահով` ըստ պատերազմական ժամանակի կանոնների: Եվ արքան ասաց.

-Բայց մի՞թե ավելի ուրախ բան չունեն երգելու: Չէ՞  որ Շրոդերը իմ բանակի համար հոյակապ օրհներգեր  է գրել:  Ինքս եմ դրանք լսել: Ա՛յ, դրանք իսկական զինվորական երգեր են:

– Ի՞նչ եք ուզում ձերդ մեծություն, -պատասխանեց ծեր խորհրդականը` սովորականից ավելի  կռանալով զենք ու զրահի ծանրության տակ, -զինվորներն էլ երեխաների նման քմահաճույքներ ու  տարօրինակություններ ունեն: Եթե անգամ նրանց տանք աշխարհի ամենագեղեցիկ  օրհներգերը,  միևնույն է, նրանք գերադասելու են իրենց երգը:

Читать далее Երգը պատերազմի: Դինո Բուցատի

Առաջադրանք

1)Շարունակել երկխոսությունը կես էջի չափով։

Բոլորը ուշադրությամբ դիտում էին լողացող մարմինը , որն ալիքների վրա տատանվում էր երեք մղոն հեռավորության վրա։

_Ինչ՞ կարող է լինել  , ասաց նավաստիներից մեկը։

Նավապետը ասաց , իմանալու համար պետք է մոտիկանանք այդ իրին , և նավաստիները կատարեցին նավապետի հրահանգը բայց մինչև այդ իրին հասնելը նրանք տեսնում են մի ուրիշ նավ որը նույնպես շարժվում էր այդ իրի ուղղությամբ ։ Նավաստիները վախից չգիտեին ինչ անեին , քանզի նրանք տեսել են որ այդ նավը մարտական նավ է և կարող  է նրանց պետք լինեն մարտիկներ ։ Վախով բայց նրանք մոտիկացան նավին , նավապետերը հանդիպեցին միմյանց և մարտական նավի նավապետը ասաց որ իր մարտիկները հիվանդ են և խնդրում է որ իրենց նավի բուժքույրը ստուգի հիվանդներին և ասի թէ ինչպես բուժել ։ Նավապետը համաձայնվում է և թույլ է տալիս որ բժիշկը գնա մյուս նավ և բուժի մարտիկներին , բայց այդ ամենը սուտ էր,  մարտական նավի նավապետը արդեն իսկ վերցրել էր այդ արկղիկը ։ Երբ բժիշկը ստուգեց և ասեց թե ինչպես բուժեն հիվանդներին  , նավապետը հրաման տվեց որպիսի թույլ չտան բժիշկին վերադառնա իր նավ ։ Նրանք հեռացան և այդպես էլ նավապետը չգտավ իր բժշկին ։ Իսկ այդ իրը որ նրանք գտել են ընդհամենը մի  խորտակված նավից պոկվամի հատված էր ։ Բժիշկը մի քանի որ հետո մահացավ որովհետև նա հրաժարվել էր և ջրից և հացից։