Архив рубрики: թարքմանում ենք առակներ փոքրերի համար

Два волка

Два волка
Когда-то давно старик открыл своему внуку одну жизненную истину:
— В каждом человеке идёт борьба, очень похожая на борьбу двух волков. Один волк представляет зло: зависть, ревность, сожаление, эгоизм, амбиции, ложь. Другой волк представляет добро: мир, любовь, надежду, истину, доброту и верность.
Внук, тронутый до глубины души словами деда, задумался, а потом спросил:
— А какой волк в конце побеждает?
Старик улыбнулся и ответил:
— Всегда побеждает тот волк, которого ты кормишь.

Երկու գայլ
Մի անգամ ծերունին թոռնիկին բացեց   կյանքի մի  ճշմարտություն.
-Յուրաքանչյուր մարդու մեջ պայքար է գնում` շատ նման երկու գայլերի պայքարին: Մի գայլը չարն էներկայացնում` նախանձը,  խանդը, ափսոսանքը, եսասիրությունը, հավակնությունները, սուտը: Մյուս գայլըբարին`խաղաղությունը, սերը, հույսը, ճշմարտությունը, բարությունն ու հավատարմությունը:
Թոռնիկը, մինչև հոգու խորքը զգացված պապի խոսքերից, մի քիչ մտածեց և հարցրեց.
-Իսկ ո՞ր գայլն է վերջում հաղթում:
-Միշտ հաղթում է այն գայլը, որի դու կերակրում ես:

Թարգմանությունը` Գրետա Հովակիմյանի:

Реклама

Две книги

Две книги
Стояли на книжной полке две книги: одна в дорогом, красивом переплёте, другая — в дешёвом и бедном.
Прочитал дорогую книгу хозяин и сказал:
— Ни уму, ни сердцу!
Прочитал дешёвую, заплакал и признал, что ничего более полезного для души ещё не читал.
Но на полке обе оставил. Одну для души, а вторую — на тот случай, если вдруг гости придут: чтобы видели, что у него в доме есть и красивые книги.

 Երկու գիրք
Գրապահարանի վրա  երկու գիրք էր դրված, մեկը` թանկարժեք, շքեղ կազմով,  մյուսը համեստ և էժանագին:
Տերը կարդաց թանկարժեք գիրքը և ասաց.
-Ոչ խելքին, ոչ սրտին:
Այնուհետև կարդաց մյուս գիրքը, լաց եղավ և խոստովանեց, որ դեռ  հոգու համար ավելի օգտակար ոչինչ  չէրկարդացել:
Բայց երկուսն էլ թողեց գրապահարանին: Մեկը   հոգու համար, իսկ երկրորդը նրա համար, որ հյուրերը գան,տեսնեն որ իր տանը ևս գեղեցիկ գրքեր կան:

 

 

Черные очки

Черные очки
Мальчик, проходя по улице к своему дому, никогда не приветствовал соседей. Соседи рассказали родителям, что их сын ведёт себя невежливо. Отец взялся журить сына. Тот слушал отца, опустив голову от стыда. Затем мальчик обратился к отцу:
— Папа, купи мне, пожалуйста, чёрные очки!
— Зачем, сынок? — спросил удивлённо отец.
— Потому, что теперь мне очень стыдно будет ходить по нашей улице…
— Эх, сынок! Ты лучше постарайся исправиться и тогда тебе не понадобятся чёрные очки! — улыбнулся отец.

Սև ակնոց
Տղան, իրենց տան փողոցով անցնելով, երբեք չէր բարևում հարևաններին: Հարևանները տղայի ծնողներին ասում են,  որ նրանց տղան անքաղաքավարի է:Հայրը հանդիմանում է որդուն: Նա, հորը լսելով, ամոթից կախում է գլուխը դիմում է իր հորը.
— Հայրիկ, խնդրում եմ ինձ համար սև ակնոցներ գնիր:
-Ինչու՞, որդիս,- անակնկալի եկած հարցնում է հայրը:
— Որովհետև հիմա ես ամաչում եմ մեր փողոցով անցնել
— Օ՜, որդիս: Դու ավելի լավ է փոխվեսայդ ժամանակ քեզ սև ակնոց պետք չի լինի,- ժպտալով ասում է հայրը:

«Սովորող սովորեցնող« նախագիծ, թարգմանում ենք առակներ փոքրերի համար

Հունվարյան ուսումնական ճամբարի ընթացքում մենք մեր կրտսեր ընկերների համար ռուսերենից թարգմանում ենք մանկական առակներ և պատմում դրանք :

ДЕДУШКА И СМЕРТЬ

ДЕДУШКА И СМЕРТЬ

Жил старый дедушка. Было ему уже сто лет. Вот узнала Смерть, что живёт такой старый человек. Пришла к нему и говорит:

— Время уже умирать, дедушка.

— Дай приготовиться к смерти, — говорит старик.

— Хорошо, — согласилась Смерть. — Сколько тебе нужно дней?

— Три дня, — ответил дедушка.

Любопытно стало Смерти: что же будет делать старик, как он к смерти будет готовиться?

Наступил первый день. Вышел дедушка в сад, выкопал ямку и посадил дерево.

«Что же он на второй день будет делать?» — думает Смерть.

Наступил второй день. Вышел дедушка в сад, выкопал ещё одну ямку, посадил ещё одно дерево.

«Что же он на третий день будет делать?» — с нетерпением думает Смерть.

Наступил третий день. Вышел дедушка в сад, выкопал ещё одну ямку и посадил ещё одно дерево.

— Для кого же ты деревья сажаешь? — спрашивает Смерть. — Ведь ты завтра помрёшь.

— Для людей, — ответил дедушка.

И отступила Смерть от старика, убежала от него далеко-далеко.

Պապիկն ու մահը

Մի ծեր պապիկ էր ապրում: Նա արդեն հարյուր տարեկան էր: Մահն իմանում է, որ այդպիսի ծեր մարդ է ապրում: Գալիս է  նրա մոտ և ասում.

-Մեռնելուդ ժամանակն է,  պապիկ:

-Թույլ տուր պատրաստվել մահին,- ասում է պապիկը:

-Լավ,- պատասխանում է Մահը,- քանի՞ օր է քեզ հարկավոր:

-Երեք,- պատասխանում է  ծերունին:

Մահին հետաքրքիր է, թե ինչ է անելու ծերունին, ինչպես է պատրաստվելու  մահին:

Առաջին օրը պապիկը գնում է այգի, փորում  մի փոս և  ծառ տնկում:

«Ի՞նչ է անելու նա երկրորդ օրը», -մտածում է Մահը:

Գալիս է  երկրորդ օրը: Պապիկը դարձյալ գնում է  այգի, փորում ևս մեկ փոս և տնկում ևս մեկ ծառ:

«Իսկ ի՞նչ է անելու նա երրորդ օրը »,- անհամբերությամբ մտածում էր Մահը:
Գալիս է  երրորդ օրը: Պապիկը գնում է այգի, փորում ևս մեկ փոս և կրկին ծառ տնկում:

-Ու՞մ համար ես դու ծառ տնկում,- հարցնում է Մահը,- չէ՞ որ դու վաղը մեռնելու ես:

-Մարդկանց համար,- պատասխանում է ծերուկը:

Հեռանում է  Մահը ծերունուց և փախչում շատ ու շատ հեռու:

Муравьи и улитка

Муравьи и улитка

Стали муравьи строить муравейник. Уложили с десяток иголочек, и тут появилась улитка и закричала:Муравьи растащили иголочки, и улитка проползла. На новом месте муравьи построили высокий муравейник, и, когда положили наверх последнюю иголочку, появилась улитка.
— Опять? — закричала она. — Вы что, издеваетесь? Сейчас же убирайте всё с дороги.
Спряталась в домике и захрапела.
— Улитке всё равно, куда ползти, — сказал один муравей, — а нам без муравейника нельзя, замёрзнем зимой. Надо развернуть улитку.
Проснулась улитка утром и глазам не верит. Дорога свободна.
— Мне, конечно, всё равно, куда ползти, но я принципиально не желаю сворачивать, если можно ползти прямо.
И, довольная, что муравьи уступили, она поползла туда, откуда появилась.
Муравьи растащили иголочки, и улитка проползла. На новом месте муравьи построили высокий муравейник, и, когда положили наверх последнюю иголочку, появилась улитка.
— Опять? — закричала она. — Вы что, издеваетесь? Сейчас же убирайте всё с дороги.
Спряталась в домике и захрапела.
— Улитке всё равно, куда ползти, — сказал один муравей, — а нам без муравейника нельзя, замёрзнем зимой. Надо развернуть улитку.
Проснулась улитка утром и глазам не верит. Дорога свободна.
— Мне, конечно, всё равно, куда ползти, но я принципиально не желаю сворачивать, если можно ползти прямо.
И, довольная, что муравьи уступили, она поползла туда, откуда появилась.

Մրջյուններն ու խխունջը
Մրջյունները  սկսեցին մրջնաբույն  պատրաստել։ Իրար վրա էին դարսում տասնյակ ասեղներ, երբ հանկարծ հայտնվում է  խխունջը և գոռում․
-Ինչու՞ եք դուք իմ ճանապարհին մրջնաբույն պատրաստում։ Հենց հիմա հավաքեք այդ ամենը:
Մրջյունները հավաքում են  ասեղները, և խխունջը սողալով անցնում է:
Նոր վայրում են մրջյունները կառուցում  բարձր մրջնաբույն և երբ դնում էին  վերջին ասեղը, հայտնվում է  խխունջը.
-Նորի՞ց,- աղաղակում է  նա,- դուք ի՞նչ է, կատակու՞մ եք։ Հենց հիմա ազատեք ճանապարհս:
Եվ թաքնվեց տնակում ու սկսեց  խռմփացնել:
-Խխունջի համար  միևնույն է` որտեղ սողա,- ասաց մրջյուններից մեկը,- իսկ մենք չենք կարող առանց մրջնաբնի. ձմռանը կսառչենք։ Պետք է շրջել խխունջին:
Առավոտյան արթնանում է  խխունջը և չի հավատւմ աչքերին։ Ճանապարհը ազատ է:
-Ինձ համար, իհարկե,  միևնույն է` որտեղ սողալ:  Եթե կարելի է  սողալ առաջ, սկզբունքորեն չեմ էլ ցանկանում շրջվել:  Եվ գոհ, որ մրջյունները զիջել են իրեն, սողաց  դեպի այնտեղ, որտեղից  հայտնվել էր:

Сладкая соль

Сладкая соль

Надоело быть соли солёной. Подумала: «Чем я хуже сахара? Он белый, и я белая, он сыпучий и я сыпучая. Только его все любят, даже причмокивают, когда чай с ним пьют, а меня словно и не замечают!» И решила она сладкой стать.
Сказано — сделано. Что тут за обедом началось! Только тот, кто хоть раз пробовал сладкий борщ и подсахаренное яйцо всмятку, может по достоинству оценить это!
Кончилось всё тем, что негодную соль выбросили на помойку и заменили новой, которая уже никогда не пыталась стать сладкой.
Քաղցր աղ
Աղը հոգնել էր  աղի  լինելուց և մտածում է.«Ինչո՞վ եմ ես պակաս շաքարից: Նա էլ է սպիտակ,  ես էլ,նա էլ է սորուն, ես էլ: Բայց  բոլորը նրան սիրում են, նույնիսկ նրան ճպպացնում են, երբ թեյ են խմում,իսկ ինձ բացարձակ չեն էլ նկատում»: Եվ նա որոշում է դառնալ քաղցր:
Ասում է և անում: Եվ  ինչ է լինում  ճաշի ժամանակ: Միայն նա, ով գոնե մեկ անգամ փորձել է քաղցրբորշչ և քաղցրացրած խաշած ձու, կարող  է  արժանապատվությամբ գնահատել դա:
Ամեն ինչ  ավարտվեց նրանով, որ անպետք աղն նետեցին աղբամանը և փոխարինեցին նորով, որըերբեք չփորձեց լինել քաղցր: