Любовь и Разлука- Սերը և Բաժանումը

У края поля стояли Любовь и Разлука и любовались молодой парой. Разлука сказала Любви:

— Спорим, я их разлучу?!

Любовь ответила:

— Погоди, дай я сделаю к ним всего один подход, а затем ты можешь подходить к ним столько, сколько захочешь, и тогда мы увидим, сможешь ли ты их разлучить.

 

Разлука согласилась. Любовь подошла к молодой паре, прикоснулась к ним, заглянула в их глаза и увидела, как между ними пробежала искра. Любовь отошла и сказала:

— Теперь твой черёд.

Разлука ответила:

— Нет, сейчас я ничего не могу сделать: сейчас их сердца наполнены любовью. Я приду к ним позже.

Прошло время. Разлука заглянула в дом и увидела молодую мать с младенцем и отца. Разлука надеялась, что любовь уже прошла и потому с надеждой переступила порог их дома. Но, заглянув в их глаза, она увидела Благодарность. Разлука повернулась и сказала:

— Я приду к ним позже.

 

Прошло время. Разлука вновь явилась к ним. В доме шумели дети, с работы пришёл уставший муж, мать успокаивала детей. Разлука надеялась, что уж теперь-то она точно сможет их разлучить, ведь за это время и Любовь и Благодарность уже давно должны были выветриться из их сердец. Но, заглянув в их глаза, она увидела Уважение и Понимание.

— Я загляну позже, — сказала Разлука.

 

Прошло время. Снова она пришла в их дом. Смотрит: дети уже взрослые, седой отец объясняет что-то своим детям, жена что-то готовит на кухне. Взглянула она в их глаза и разочарованно вздохнула: она увидела в них Доверие.

— Я приду позже, — сказала Разлука и вышла.

Прошло ещё время. Заглянула снова Разлука в дом. Смотрит, а там бегают внуки, у камина сидит, пригорюнившись, старенькая женщина. Разлука подумала про себя: «Ну вот, похоже, моё время пришло». Хотела, она было заглянуть старушке в глаза, но та встала и вышла из дома. Разлука пошла за ней. Вскоре пришла старушка на кладбище и села у могилы. Это была могила её мужа.

 

«Похоже, я опоздала, — подумала Разлука, — время сделало за меня мою работу». И Разлука заглянула в заплаканные глаза старушки. А в них она увидела Память: память о Любви, Благодарности, Уважении, Понимании и Доверии.

 

Դաշտի ծայրին կանգնած էին Սերը և Բաժանումը և հիանում էին երիտասարդ  զույգով: Բաժանումը ասաց Սիրուն.

-Գռազ գանք ես նրանք կբաժանեմ:

Սերը պատասխանեց.

-Սպասիր թող ես ընդամենը մեկ քայլ ձեռնարկեմ, իսկ այնուհետև դու կարող ես մոտենալ նրանց այնքան, որքան ցանկանաս, և հետո կտեսնենք կկարողանաս նրանց բաժանել:

Բաժանումը համձայնվեց: Սերը մոտեցավ երիտասարդ զույգին, և դիպավ նրանց, նայեց նրանց աչքերի մեջ և տեսավ թե ինչպես նրանց միջով կայծ անցավ: Սերը կողմ քաշվեց և ասաց.

— Հիմա քո հերթն է:

Բժանումը պատասխանեց.

-Ոչ, ես հիմա ոչինչ չեմ կարող անել. հիմա նրանց սրտերը սիրով են լցված: Ես մի քիչ ուշ նրանց կմոտիկանամ:

Անցավ ժամանակ: Բաժանումը նայեց տան պատուհանից և տեսավ երիտասարդ մայրը մանկան և հոր հետ: Բժանումը հույս ուներ, որ սերը արդեն մարել է և հույսով շեմքից ներս անցավ նրանց տուն: Բայց նայելով նրանց աչոերին տեսավ Երախտագիտությունը: Բաժանումը շրջվեց և ասաց.

-Ես նրանց մոտ կգամ ավելի ուշ:

Անցավ ժամանակ: Բաժանումը կրկին հայտնվեց նրանց մոտ: Տան մեջ աղմկում էին երեխաները, աշխատանքից եկավ հոգնած ամուսինը, մայրը հանգստացնում էր երեխաներին: Բաժանումը հույս ուներ, որ գոնե արդեն նա հաստատ կարող է նրանց բաժանել, չէ որ այդ ժամանակաընթացքում և Սերը, և Երախտագիտությունը վաղուց պետք է կորած լինեին նրանց սրտերից: Բայց նայելով նրանց աչքերի մեջ, նա տեսավ Հարգանք և Ըմբռվածություն:

-Ես հետո կայցելեմ,- ասաց Բաժանումը:

Ժամանակ անցավ: Կրկին նա եկավ նրանց տուն: Նայում է. երեխաները արդեն մեծ են, ալեհեր հայրը ինչ-որ բան է երեխաներին բացատրում, կինը ինչ-որ բան է պատրաստում խոհանոցում: Նայեց նա իրենց աչքերի մեջ և հիասթափված հոգոց հանեց. նա տեսավ նրանց մեջ Վստահությունը:

-Ես հետո կգամ,- ասաց Բաժանումը և դուրս եկավ:

Էլի ժամանակ անցավ: Ներս նայեց կրկին Բաժանումը տան մեջ: Նայում է, իսկ այնտեղ վազվզում են թոռները, բուխարու մոտ նստած է տրտմած. ծերացած մի կին: Բաժանումը մտածեց իր մեջ.ՙՙԵվ ահա, կարծես եկել է իմ ժամանակը՚՚: Ուզում էր նա արդեն նայել պառավի աչոերի մեջ, բայց նա կանգնեց և դուս եկավ տնից: Բաժանումը հետևեց նրան: Շուտով եկավ պառավը գերեզմանատուն և նստեց գերեզմանի մոտ: Դա իր ամուսնու գերեզմանոցն էր:

ՙՙԿարծես թե, ես ուշացել եմ,- մտածեց Բժանումը,- ժամանակը արել է իմ գործը իմ փոխարեն՚՚: Եվ Բաժանումը նայեց պառավի արցունքներով լի աչքերի մեջ: Իսկ նրանց մեջ նա տեսավ Հիշողությունը. Հիշողությունը Սիրո, Երախտագիտության, Հարգանքի, Ըմբռման և Վստահության մասին:

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s